هفتم و هشتم تيرماه سال 1366 ياد آور بمباران شيميايي شهر سردشت در جنوب استان آذربايجان غربي شهري است؛  شهري که آرام بر دامن کوههاي سر به فلک کشيده تکيه داده بود در ساعت15/4 دقيقه به وقت محلي بي رنگ شد و آسمان و زمينش به خون نشست.

 گوش هايي که نمي شوند، چشم هايي که نمي بينند، حنجره هايي که صدايي براي خواندن ندارند، طفل‌هايي که بعد از گذشت سال ها هنگامي که متولد مي شوند درد آن روز را با خود به همراه دارند و نفس هايي که...

اينجا سردشت است سرزمين فرديادهاي خاموش. مردمان اين ديار تکيه بر کوه داده و چشم به آسمان دوخته اند تا شايد معجزه اي براي آنها فرستاده شود. معجزه رها شدن از اين دنياي خاکي معجزه اي که بشود به وسيله آن فقط يک بار بدون اکسِژن مصنوعي و با ريه‌هاي خودشان نفس کشيد....

اینجا سردشت/شرق کردستان است و شاید اگر اینجا نبود اینک فریاد مظلومیت، انعکاس تصویر سوخته و پژواک حق طلبی آن دنیا را فراگرفته بود...............