ديروز در هايد پارک جشن تولد نود سالگي نلسون ماندلا برگزار شد. انگار جهاني در پارک فشرده شده بود تا در ‏برابر مردي سرخم کند که کينه را شکست داد. سيماي ماندلا، طنين صدايش، کلماتش، برق اشک در چشمان پر ‏مهرش به ما مي گويد که او انساني ست که کينه را شکست داد. البته اين روز ها در همان افريقا، کينه پرچم بلندي ‏دارد که چهره اي منفور، در پاي چنان علم پلشتي سينه مي زند: رابرت موگابه. که قلم را به نام و يادش نيالائيم.‏

يک دم تصور کنيم اگر ماندلا با انديشه و رويکرد انتقام گيري و کينه کشي از زندان بيرون مي آمد. چه اتفاقي مي ‏افتاد؟رنگ خون هيچ کس، سياه يا سپيد بر دستان ماندلا نيست. نام او هيچ اندوهي را درخلوت هيچ کس بيدار نمي ‏کند. دو روز پيش وقتي در باره مصيبت هاي دنياي امروز سخن گفته بود. از تراژدي رهبري در زيمبابوه نام برد. ‏رهبري شکست خورده. ماندلا يک رهبر پيروز است و موگابه يک رهبر شکست خورده. کليد شناخت ماندلا ‏محبت است، و کليد شناخت موگابه کينه. محبت آبادان مي کند و کينه ويران...‏

مردم افريقاي جنوبي بسي خوشبخت بودند که رهبرشان در مبارزه با تبعيض نژادي و ستم گسترده ي ناشي از آن ‏يک انقلابي دو آتشه نبود. حکيم بود. زندان و رنج و درد، چراغ مدارا ومهر او را افروخت...‏